เสาร์และอาทิตย์ กับเจแปนเฟสติวัล

เสาร์เช้าไปเล่นแชร์บอลที่ U&I ก่อนจะไปสยามพารากอน ดูปุ๋ยเต้น

ชุดพอขึ้นเวที ก็ปิ๊งๆ ดีเนอะ

เจออะเบลซ ถือลูกบอลถุงใหญ่ ไว้แจกลายเซ็นสินะ

แล้วก็กลับบ้าน...มานอนสลบ

วันอาทิตย์ตื่นมากับเช้าที่มีพายุ

เช้าวันเกิดมัตซึโมโตะ จุน เริ่มด้วยฝนห่าใหญ่

ลงมานั่งตัดสติกเกอร์ทำพัด

แล้วก็เอาหนังสือมาห่อปก อีกสองเล่ม

ก่อนจะมานั่งหารูปแอบถ่ายคอนอาราชิดูหน้าตาอาราชิในคอน

ไอบะ โทรมได้อีก

จุนนี่ดูอวบๆ ผมมัดจุกแปลกดี

โอจัง............ดำ...............

โช นี่ก็หล่อ แต่น่ารักมากกว่าหล่อ

นิโนะ.....................

แน่ใจนะว่านี่เดบิวมาสิบปีแล้ว ไม่ใช่รูปปีแรก

ยังไงก็ยังคงบ่นได้กับผมไอบะทรงนี้

ก่อนจะออกจากบ้านตอนเวลาที่คอนที่ญี่ปุ่นจะเริ่ม

ขึ้นรถไฟฟ้าไปก็นั่งนับเวลาในลิสต์เพลง

ตอนอะเบลซขึ้นเป็นช่วงเวลาเอ็มซีพอดี

ก่อนที่จะไปกินไอติมด้วยกันที่แดรี่ควีน ระหว่างรอประกาศผล

ปุ้มกับที ฮากันได้โล่ห์ แฮปปี้โทรศัพท์อย่างเดียว ส่วนปลาเงียบ.... และเก็ตกำลังดูหมอ

ช่างเป็นกิจกรรมที่ดูเหมือนอาราชิดีนะ

ต่อด้วยเอาปุ๋ยๆ ไปกินข้าว และกลับบ้านด้วยรถไฟฟ้ากลางพายุฝนห่าใหญ่ อะเกน อ่านเพิ่ม

เมื่อวานไปงานกีฬาสีของ U&I มา

จัดที่สนามบอลหญ้าเทียม โอลด์ แทรฟ ฝุ่น

แน่นอนว่ากีฬาคือ ฟุตซอล

แล้วไง ต้องเล่นสินะ...

ยังดีตอนไปเล่นเป็นบอลหญิง มีแต่ผู้หญิง

อลเวง เฮฮา ผู้ชายรอบสนามขำกันกรามค้าง

แต่ก็สนุก แม้จะเหนื่อยมาก (นี่แหละ ผลของการออกกำลังกายน้อย - -")

แล้วก็รีบดิ่งมาสยาม มารับฟิค แอนด์ มีตติ้งสังสรรค์ ชาวอะโกโก้

สนุกสนาน เฮฮามากมาย เหนื่อยอีกครั้งกับการหัวเราะ

กลับมาบ้าน อ่านฟิคจนหลับคาเล่ม SEXY ด้วย ถึงว่าสิ ทำไมว่าหนักๆ ไหล่ สงสัยบอสเหยียบ (ฮา)

ส่วนวันนี้ไปงานซ้อมรับปริญญาน้องที่จุฬามา

ตากแดด หน้าดำ อะเกน

ทำตัวเป็นพี่เลี้ยงบัณฑิต แบบเหนื่อยๆ เช่นเคย

รูปไม่ค่อยถ่าย แต่เดินจนเมื่อยมากมาย (แปลว่าอะไร)

ต่อด้วยไปกินเจดการ์เด้น

จบด้วยการกิน (นิสัย)

ของขวัญที่ฝากเพื่อนไปให้

ร้านอาหารจีนในญี่ปุ่น เมื่อหลายเอนทรี่ที่แล้ว คือสถานที่ๆ คิดถึง

เอนทรี่นี้ http://tsuyoshihikomasaki.blog125.fc2.com/blog-entry-23.html

ตอนไปเยือน ถ่ายรูปไว้เยอะ แต่ไม่มีมุมสวยๆ อย่างที่ใจต้องการซะส่วนใหญ่



แต่เหมือนสำรวจพื้นที่ เพราะเราเห็นแล้วว่ามันวางของได้ สำหรับของขวัญที่เราคิดจะมอบให้

แผนระยะยาว จึงเริ่มขึ้น เมื่อเราตามไปดูคอนอาราชิที่ไต้หวัน ความที่ของไม่เยอะวันนั้นเลยจัดแจงไปร้านรูปแถวเซ็นทรัลลาดพร้าว ไปซื้อกรอบ สั่งอัด เอากลับบ้านมาห่อกันกระแทก เอาของขวัญชิ้นนั้นฝากบุ๊คคุ กับ มิงค์จัง ไว้ ให้ช่วยเอาไปให้ที่ญี่ปุ่นด้วย

ล่าสุดบุ๊คคุกับมิงค์จัง เอาไปให้แล้ว และคุณผู้จัดการคนสวยของที่ร้าน ก็เอาวางไว้ที่หน้าร้านเป็นที่เรียบร้อย

นุ่นถ่ายมาให้

มีความสุขมากมาย จากเรื่องที่ทำให้ปวดหัวมากมายในเวลานี้



ใช้เฟรมแบบเดียวกันซะเลย กรอบทองลายดอกไม้ เฟรมรูปลายไม้ละกัน

ข่าวว่า มีคนญี่ปุ่น พยายามถ่ายแค่โชจุน

ฮา.......



รูปโชจุน เอารูปนี้ดีกว่ามั้ย



เห็นกี่ที ก็คิดถึงวันที่ 31 กรกฎาคม 2549

กาลเวลาคงเป็นอย่างเดียว ที่เราดึงมันกลับมาไม่ได้ ได้แต่เก็บไว้เป็นความทรงจำ นั่นแหละดีที่สุด

ปล. ว่าแต่งง ลายเซ็นไอบะหายไปไหน จากฝาผนังแล้ว???

วันที่ 13 ตุลาคม ตอนที่ 1 ภาคกลางวัน

ตามล่าหาที่สุดแห่งเสี่ยวหลงเปาาาาาาาาาาาา

วันนี้พวกเราตื่นมาอย่างไม่มีวิญญาณ

เนื่องจากสมาคมผู้ใหญ่นั่งเมาท์แตกกันเพลินจนส่งจินกลับกันซะงั้น เหอๆๆ

จึงทำให้ตื่นมาก็สายแล้วววววววววว

แพลนจากเย่หลิว จึงกลายเป็นตามหา Din Tai Fung และไปตันสุ่ยกับชี่หลินตอนกลางคืน

วันนี้เริ่มตอนเช้ากับอาหารเช้าในร้านเดิม (ไม่ได้ถ่ายรูปอีกแล้ว)

กินเป็นเซ็ทเช่นเคยเพราะขี้เกียจคิด เป็นเซ็ทเฟรนโทสเช่นเคย พร้อมกาแฟ

แล้วหลังจากอิ่มอาหารเช้ากันแล้ว พวกเราก็จะจรลีไปตามหาเสี่ยวหลงเปา

ชาวคณะจะไปกินกัน ณ ภัตตาคาร Din Tai Fung ร้านที่ได้การขนานนามว่าเสี่ยวหลงเปา อร่อยที่สุดในโลก (Wooooooooooooo)

เนื่องจากมันเป็นภัตตาคารชื่อดัง เราจึงส่งบุ๊คคุไปถามกับนายสถานีว่า ต้องไปลงสถานีไหน

นายสถานีแนะนำให้ไปลงที่สถานี Zhongxiao Fuxing

แต่เมื่อไปถึงสถานี Zhongxiao Fuxing นายสถานีที่โน้นบอกให้นั่งย้อนกลับไป Zhongxiao Xinsheng

อะไรกันเนี่ยยยยยยยยย

สุดท้ายก็เลยออกจากสถานีกันที่ Zhongxiao Xinsheng แล้วมหกรรมเดินคลำหาทางก็เริ่มขึ้น

บุ๊คคุเลยได้ใช้ภาษาจีนที่น้องเรียนมาหลายปี จนได้คำตอบมาว่าให้นั่นแท๊กซี่ไป เพราะมันจะเดินไกล

แต่สุดท้ายก็ตะกายกันไปถึงร้านได้ หลังจากเดินมานานนนนนนนนนนนนนนนนนน



ทว่ามาถึงก็ไม่ได้กินเลย เพราะคิวยาวเหยียด เลยไปซื้อขนมกินกันที่ Sun Marry


แอบติดหัวมิงค์เล็กน้อย (ฮา)

ทาร์ตไข่อร่อยสุดยอด ว่าแต่เป็นทาร์ตไข่ขาวหรือไข่แดง ก็ไม่ทราบได้ เพราะมันมีสองถาด แต่เลือกมาอันเดียว แล้วกินนี่ก็รสเข้มข้น หอม แป้งร่วน และที่สำคัญอร่อยกว่าร้าน kanom อีก

แต่ถึงกินขนมกันไป พวกเราก็สั่งเสี่ยวหลงเปาเริ่มต้นกันแล้ว สองเข่ง กับ เกี้ยวกุ้งอีกเข่ง

พอได้โต๊ะ พวกเราได้นั่งกันชั้นสาม



นั่งเสร็จเรียบร้อย เค้าจะเอาที่วางกระเป๋ามาให้ พอวางเสร็จก็จะมีผ้าปิด ทำให้กระเป๋าไม่เกะกะ และยังป้องกันคนจะมาหยิบของ กันเลอะตอนพนักงานมาเสิร์ฟได้ดีโคตรๆ

และอาหารจานแรกก็มาลง



เสี่ยวหลงเปาที่อร่อยที่สุดในโลก

รสชาดน่าประทับใจ แม้จะร้อน แต่กันทีน้ำซุปจะเต็มปากถึงร้อน แต่รสชาดเข้มข้นก็ไม่หายไป

เทคนิคการเสิร์ฟช่วยรักษาความร้อนให้กับเสี่ยวหลงเปาด้วย ทำให้กินได้เรื่อยๆ จนเข้าใจแล้วว่าทำไมผู้ชายหน้าตาดีถึงกินกันได้ 5 คน 600 ลูก



เกี๊ยวกุ้ง ที่กัดที่น้ำซุปท่วมอีกเหมือนกัน อร่อยยยยยยย



อะไรสักอย่างทอด อร่อย แต่ตอนนี้จำไม่ได้ รู้แต่อร่อยมาก



บะหมี่ทรงเครื่องมั่ง แต่อร่อยมาก

แถมยังสังเสี่ยวหลงไปอีกสามเข่งกับ น้ำซุปแบบจีน



เหมือนในดีวีดีอราวน์เอเชีย อร่อยมากๆ เลย ปลาบปลิ้ม

รสชาดดอาหารให้่้ห้าดาว

เพียงแต่ร้านมีสามสาขา เอาจริงๆ แล้วคนเีคยไปสาขาไหนจะแนะนำสาขานั้น

จากนามบัตรร้าน สาขานี้เรียกว่าสาขาถนน Xinyi

ส่วนที่นายสถานีแนะนำ คือสาขา SOGO แล้วก็ไม่บอก...

อยากกินอีกจริงๆ นะเนี่ย

Review ร้านอาหารเคคาโร่ ณ จิบะ

ประเภทร้าน : อาหารจีน
Location : จังหวัดจิบะ ประเทศญี่ปุ่น

website ร้าน http://www.keikarou.com/

รีวิวร้านอาหารแรก

แต่ไปกินกันเสียไกล

ทำไมต้องไป ตอนท้ายจะบอก

การเดินทางเริ่มต้นขึ้นหลังจากออกจากชิบุยะ
ไปด้วย JR Rail Pass ได้

นั่งสาย Sobu ปลายทาง Chiba ลงสถานี Makuharihongo
(แผ่นที่ร้านจากในเวป)



ออกจากสถานีเลี้ยวขวา (มั้ง จำไม่ค่อยไ้ด้) รู้แต่ออกมาแล้วข้ามสะพาน เราะจะเจอวิวประมาณนี้



อันนี้จากบล็อกคนอื่น Credit : http://faithez.livejournal.com/4468.html
thank you for pix
เพราะไปถึงตอนดึกแล้ว ฝนก็ตก แต่แบบใช่เลยวิวนี้

ส่วนนี้คือเมื่อเราไปถึง หน้าร้าน

หน้าร้านที่จอดรถประมาณ 4 คัน วันนั้นฝนตกคนไปรอกินให้เพียบ (แต่รูปนี้ถ่ายตอนกินเสร็จฝนหยุดแล้ว คนไปกันหมดเย้)

อย่างแรก ผู้จัดการร้านหน้าตาดีมาก ขนาดว่ามีลูกชายมาแล้วสองคน จนตอนนี้ลูกชายโตเป็นหนุ่มยังสาวสะพรั่ง
บรรยากาศร้าน


ไปนั่งโต๊ะ จะมีอุปกรณ์การกินให้ ดังนี้


ชามกองโตเอาไว้เปลี่ยน (เพื่อ)


จานแรก เกี๊ยวซ่า อาหารแนะนำจากป้อม บุ๊ค



รสชาดเผ็ดแบบคนญี่ปุ่น แต่ใส่ละลายเมื่อเข้าปาก ><

จานสองหน่อไม้ฝรั่งผัดหมู



ทานกับข้าวเปล่า ถ้าสั่งจะให้ซุปมาด้วย



รสชาดกินแล้วคิดถึงแม่ คิดถึงบ้านทันที คือมันแนวอาหารจีนที่แม่ผัด (ฮา)

จานสาม ไข่เจียวปู (ฟูหลง)



อร่อยแบบไข่เจียวไฮโซใส่ปู กินกับข้าวยิ่งคิดถึงบ้าน

จานสี่ อันนี้อยากกิน มาโบโตฟู หรือ เต้าหู้ทรงเครื่อง เผ็ดแบบเสฉวน



สำหรับคนชอบเต้าหู้อย่างเรานี่เลิฟๆ ให้ 100 เต็ม อร่อยสุดๆ เครื่องผัดเข้าเนื้อ แต่มันก็ไม่เผ็ดสำหรับดิฉัน

จานห้า ป้อมอยากกิน โกยซีหมี่



อร่อย เส้นกับน้ำราดมันเกาะเข้าเนื้อกันมากมาย

จานหก ปอเปี๊ยะแท่ง



คนรับออเดอร์เพราะสั่งเพิ่มไปถามว่า จะห่อมั้ย เราบอกกินเลยเค้าทำหน้าตกใจ
อร่อยกับรสกุ้งมาก แต่ว่านะ

จานเจ็ด เกี้ยวซ่าทอด



เราลืมกันไปว่าเราสั่ง แล้วจะสั่งของทอดมาเหมือนกันทำไมเยอะแยะนี่

และจานแปดของคาวสุดท้าย กุ้งผัดเผ็ด



อร่อยมาก เข้าเนื้อ เข้มข้น กุ้งเพียบ อร่อยคะคุณพ่อ เชฟใหญ่ประจำร้าน

สุดท้าย ของแถม เสิร์ฟโดยผจก. สุดสวยของร้าน

น้ำชาร้อน กับ ไอศครีมวนิลา โรยเต่าปังบด (เต่าปัง คือถั่วอัดแท่งแล้วบดเป็นผงหวานหอมรสถั่ว)



หอมแล้วเข้ากันมาก กลับมายังไม่ได้ลองเลย ว่าไอศครีมจะเข้ากับถั่วตัดมั้ย

ร้านนี้ประทับใจ ให้ 100 เต็มทั้งหมด กินแล้วคิดถึงบ้านมาก รสชาดเช่นเดียวกับอาหารเหลาเมืองไทย

เบ็ดเสร็จหมดกันกันไปคนละ 2800 เยน กินเสร็จป๋วย ป้อม มิงค์ หลับกันบนรถไฟเลยทีเดียว อ่านเพิ่ม